Nvidia przyniosła mi do tej pory 95 tysięcy złotych zysku i jestem dziś na inwestycyjnym rozdrożu. Zastanawiam się, czy dalej trzymać tę spółkę, zredukować pozycję, a może sprzedać całość, oczekując korekty sektora technologicznego.
Kwartale wyniki NVIDIA to zawsze dobry papierek lakmusowy. Dla wielu inwestorów to moment próby całej tezy o rewolucji AI. Problem polega jednak na tym, że świetne wyniki nie zawsze oznaczają wzrost kursu akcji. Pytanie nie brzmi dziś: czy Nvidia dowozi przychody i zyski, ale raczej — czy kolejne wyniki są wystarczająco dobre wobec ogromnych oczekiwań rynku?
Dlaczego kupiłem Nvidia?
Akcje Nvidia kupiłem w kwietniu 2025 roku, kiedy rynek technologiczny był po mocnej przecenie. Zaczęła się wojna celna USA kontra reszta świata, pojawiały się obawy o ograniczenia eksportowe na chipy i o to, czy boom na sztuczną inteligencję nie okaże się jedynie krótkoterminową euforią. Kurs Nvidii spadł wtedy od szczytu notowań o ponad 40%.
W takich momentach rynek zwykle przestaje być racjonalny. Strach zaczyna dominować nad analizą, a inwestorzy skupiają się przede wszystkim na zagrożeniach. I właśnie wtedy najczęściej pojawiają się okazje.
Nie kupowałem Nvidii na wzrostach. Wręcz przeciwnie — kupowałem wtedy, gdy część inwestorów zaczynała wątpić w całą historię AI. Moja teza była stosunkowo prosta: jeżeli sztuczna inteligencja stanie się nową falą produktywności, ktoś musi dostarczać infrastrukturę potrzebną do jej działania. I tym głównym dostawcą pozostaje właśnie Nvidia.
A jej rola jest dziś trudna do przecenienia.
Nvidia nie sprzedaje wyłącznie chipów. Sprzedaje cały ekosystem — procesory GPU, środowisko CUDA, biblioteki dla programistów i platformy obliczeniowe dla centrów danych. CUDA, czyli architektura od Nvidii, działa od prawie 20 lat i stała się de facto językiem branży AI. Większość modeli i frameworków jest z nią głęboko zintegrowana. Biblioteki open source, takie jak PyTorch czy TensorFlow, większość narzędzi badawczych — wszystko domyślnie zakłada, że pracujesz na systemach Nvidii.
Firmy nie kupują więc wyłącznie sprzętu. Kupują środowisko pracy, z którego wyjście oznaczałoby przepisywanie całej infrastruktury praktycznie od zera.
To właśnie jest moat Nvidii, czyli przewaga konkurencyjna. Nie sam chip, ale fakt, że chip jest częścią ekosystemu, który przez dwie dekady zdominował rynek. Dziś Nvidia kontroluje ponad 80% rynku akceleratorów AI, a w samym trenowaniu modeli jej udział przekracza 90%.
Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz. Uczelnie na całym świecie uczą AI właśnie na architekturze CUDA. Każdy nowy badacz i każdy nowy inżynier zaczyna od Nvidii. To oznacza, że za kilka lat na rynku pracy będą dziesiątki tysięcy specjalistów, dla których architektura Nvidii będzie czymś naturalnym. Dla firm zatrudniających tych ludzi wybór infrastruktury staje się wtedy oczywisty.
A co z konkurencją?
Skoro Nvidia radzi sobie tak dobrze, pojawia się naturalne pytanie: dlaczego konkurencja nie miałaby uszczknąć części tego rynku?
AMD próbuje — i robi to coraz poważniej. Akceleratory MI300X w niektórych zastosowaniach realnie dorównują produktom Nvidii. Problemem nie jest jednak sam chip, ale całe oprogramowanie wokół niego. ROCm, czyli architektura AMD, nadal wyraźnie odstaje pod względem dojrzałości, dokumentacji i wsparcia dla popularnych frameworków.
Intel również próbuje odbudować pozycję w segmencie AI. Jego akceleratory Gaudi są tańsze, co przyciąga klientów bardziej wrażliwych na cenę. Jednak udział Intela w rynku pozostaje marginalny.
Osobna historia to własne chipy gigantów chmurowych. Google rozwija TPU, Amazon rozwija Trainium, Microsoft pracuje nad własnym Silicon. I tu pojawia się pewien paradoks — firmy budują własne chipy właśnie po to, by uniezależnić się od Nvidii. A mimo to nadal kupują od niej ogromne ilości GPU.
Powód jest prosty. Własny chip świetnie sprawdza się w jednym, konkretnym zadaniu. Ale kiedy trzeba eksperymentować, testować nowe architektury albo szybko skalować modele — firmy wracają do Nvidii, bo ekosystem CUDA po prostu działa.
Jedna spółka nie wygra całej rewolucji AI. Ale gdy pytasz, kto dziś siedzi w centrum tego ekosystemu i zarabia na każdym etapie wyścigu, odpowiedź pozostaje ta sama: Nvidia.
Czy teza inwestycyjna nadal działa?
Czy od momentu mojego zakupu coś fundamentalnie się zmieniło?
Moim zdaniem — nie. A pod pewnymi względami sytuacja wygląda dziś wręcz lepiej.
Przez długi czas największy argument sceptyków wyglądał następująco: Big Tech za chwilę ograniczy wydatki na AI, bo to się nie zwraca. Tymczasem stało się dokładnie odwrotnie.
Część odpowiedzi rynek dostał już wcześniej — od największych klientów Nvidii. Meta, Amazon, Alphabet i Microsoft w swoich raportach kwartalnych powiedziały inwestorom wprost, ile planują wydać. Łączne wydatki inwestycyjne tych czterech firm w 2026 roku mają przekroczyć 700 miliardów dolarów, a wszystkie podczas ostatnich konferencji wynikowych podniosły prognozy capexów.
Czyli zamiast zwalniać — przyspieszają.
A Nvidia dzięki temu rozwija swój biznes na niespotykaną skalę. Przychody w zamkniętym niedawno roku fiskalnym 2026 wzrosły o 65% rok do roku i wyniosły 215 miliardów dolarów. Zysk netto rósł w podobnym tempie. Ostatni zamknięty kwartał przyniósł wzrost przychodów o 20% i zysku netto o 35% względem poprzedniego kwartału. Kurs spółki zachowywał się adekwatnie — w ciągu ostatnich 12 miesięcy wzrósł o 75%.
Czy to już bańka AI?
I tu pojawia się naturalne pytanie: czy patrząc na Nvidię i inne spółki technologiczne mamy dziś do czynienia z bańką? Czy 2026 będzie rokiem kryzysu?
Moja odpowiedź prawdopodobnie rozczaruje obie strony.
AI jest realną rewolucją. Ale część rynku zachowuje się euforycznie. I te dwa zdania mogą być prawdziwe jednocześnie.
Obecna sytuacja nie wygląda jak bańka dotcomowa z 1999 roku. Wtedy wskaźnik PE dla całego Nasdaq przekraczał 70, a większość spółek internetowych nie miała przychodów i żyła wyłącznie obietnicą przyszłości.
Dziś Nvidia, Microsoft czy Alphabet generują realne miliardy dolarów kwartalnych zysków. To nie są startupy palące kapitał inwestorów. To największe firmy świata wydające własną gotówkę na infrastrukturę, z której już dziś czerpią przychody.
Ale mechanizm emocji pozostaje bardzo podobny. FOMO. Przekonanie, że wzrosty będą trwały wiecznie. Wiara, że świetna spółka automatycznie oznacza świetną inwestycję w każdym momencie.
A to niekoniecznie prawda.
Nvidia przy obecnych wycenach notuje wskaźnik forward PE na poziomie około 26. Jednak konkurencja wygląda już zupełnie inaczej — AMD około 65, Intel około 165, Broadcom około 39. Tymczasem historyczna średnia dla sektora technologicznego wynosi mniej więcej 20–25.
To nie musi oznaczać bańki, ale pokazuje, że rynek pozostaje bardzo optymistyczny. Można mieć całkowitą rację co do AI jako rewolucji i jednocześnie przeżyć bolesną korektę, jeśli rzeczywistość choć trochę rozminie się z oczekiwaniami.
Na co patrzeć w wynikach?
Na co szczególnie warto zwrócić uwagę przy analizie wyników Nvidia?
Pierwsza rzecz to segment Data Center. To właśnie tutaj trafia blisko 90% wszystkich przychodów spółki i to ten segment odpowiada praktycznie za całą dynamikę wzrostu. Wszelkie sygnały spowolnienia rynek prawdopodobnie odbierze bardzo negatywnie.
Drugim elementem są marże brutto. Historycznie Nvidia osiągała marże w okolicach 70–75%, dlatego jest wyceniana z tak dużą premią. Rok temu zostały one uderzone jednorazowym odpisem w wysokości 4,5 miliarda dolarów, związanym z ograniczeniami eksportowymi na chipy H20 do Chin. Bez tego zdarzenia marża wyniosłaby około 71%. Rynek będzie patrzył, czy marże wracają do normy w kolejnych kwartałach.
Trzecia kwestia to prognozy na kolejny kwartał. Nvidia zazwyczaj komunikuje przyszłość ostrożnie, dlatego samo przekroczenie oczekiwań analityków może nie wystarczyć. Znacznie ważniejsze będzie to, co zarząd powie o popycie na Blackwella i tempie rozwoju centrów danych w drugiej połowie roku.
Istotny jest również sam Blackwell — nowa generacja chipów, która miała przynieść kolejny skok wydajności. Rynek będzie szukał potwierdzenia, że popyt rzeczywiście jest tak silny, jak wcześniej sugerował w wywiadach prezes Jensen Huang.
I wreszcie pozostaje kwestia Chin. Ograniczenia eksportowe kosztowały Nvidię rok temu blisko 7 miliardów dolarów potencjalnych przychodów z samego H20. Każdy sygnał złagodzenia napięć albo nowych restrykcji może mocno poruszyć kursem — w obie strony. Zwłaszcza że prezes Nvidii dołączył w zeszłym tygodniu do delegacji amerykańskiej odwiedzającej Chiny.
Trzymać, redukować czy sprzedawać?
Co w tej sytuacji zrobię ja?
Nie patrzę na Nvidię w sposób zero-jedynkowy — „sprzedać wszystko” albo „trzymać wiecznie”. Patrzę przez pryzmat całego portfela i wielkości pozycji.
Nvidia jest częścią mojego portfela ofensywnego. Potencjalna strata nie zachwieje moimi inwestycjami długoterminowymi na emeryturę, gdzie mam ulokowaną większość kapitału. Wyraźnie rozdzielam spokojniejsze, mniej ryzykowne aktywa od tych, które mają ogromny potencjał wzrostu, ale równie dobrze mogą okazać się klapą.
Jeżeli jakaś inwestycja zaczyna stanowić zbyt duży udział w majątku, częściowa realizacja zysków może być racjonalna. Nie dlatego, że teza przestała działać, ale dlatego, że warto zarządzać ryzykiem.
Największe pieniądze w inwestowaniu zarabia się na trzymaniu zwycięzców. Ale po drodze trzeba wytrzymać zmienność, która przy takich wycenach potrafi być bardzo duża.
Z drugiej strony, jeżeli wierzysz w AI, Nvidia pozostaje liderem rynku, a fundamenty się nie zmieniają, trzymanie pozycji w długim terminie również ma sens. Zwłaszcza że analitycy — do których rekomendacji także warto podchodzić ostrożnie — nadal prognozują dalszy wzrost kursu akcji.
Warto też wiedzieć, kiedy zmienić zdanie. Ja zacząłbym poważnie myśleć o wyjściu, gdyby hyperscalerzy zaczęli realnie ciąć budżety na centra danych, gdyby marże Nvidii trwale spadły poniżej 65% bez jednorazowego powodu albo gdyby AMD czy własne chipy Big Techu zaczęły odbierać Nvidii kontrakty.
Żadna z tych rzeczy dziś się nie dzieje.
Ale to właśnie są sygnały, których szukam — nie przejmuję się krótkoterminowymi wahaniami kursu o 10–15%.
Oczywiście moja decyzja podejmowana jest z poziomu ponad 120% zysku. Nie stoję pod ścianą ze stratą ani w sytuacji osoby, która dopiero zastanawia się nad zakupem Nvidii do swojego portfela. I właśnie dlatego dziś Nvidia nie jest automatycznie odpowiednią inwestycją dla każdego. Kalkulacja ryzyka dla osoby dopiero rozważającej wejście będzie zupełnie inna.
Warto też rozważyć alternatywę w postaci ETF-ów technologicznych, które mają Nvidię w swoim składzie, ale znacznie szerzej inwestują w rozwój sztucznej inteligencji.
Największym błędem w takich momentach jest albo pełna euforia, albo pełna panika. Tymczasem inwestowanie polega na zarządzaniu prawdopodobieństwem, wielkością pozycji i własnymi emocjami.
Nvidia nadal pozostaje świetną spółką — i jednocześnie po wynikach może zaliczyć mocniejszą korektę. Jedno nie wyklucza drugiego.
Bo pytanie nie brzmi już dziś: czy AI zmieni świat? Najprawdopodobniej zmieni. Pytanie, które warto sobie dziś zadać, brzmi raczej: ile tej przyszłości rynek wycenił już dzisiaj?
